وقتي رفتم

هيچکي از رفتن من غصه نخورد

هيچکي با موندن من شاد نشد

وقتي رفتم کسي قلبش نگرفت

بغض هيچ آدمي فرياد نشد

وقتي رفتم کسي گريش نگرفت

اشکشو کسي نريخت پشت سرم

راستي که بي کسي درد بديه

منم انگار هميشه تو سفرم

وقتي رفتم کسي قصش نگرفت

وقتي رفتم کسي بدرقم نکرد

دل من مي خواست تلافي بکنه

اما طفلي هيچ کاري که بلد نبود

وقتي رفتم، نه که بارون نگرفت

هوا صاف و خيلي هم آفتابي بود

اگه شب مي رفتم و خورشيد نبود

آسمون خوب مي دونم، مهتابي بود

چشمي با رفتن من خيره نموند

به در و به آسمون و پنجره

مي دونم خيلي ها گفتن چيزي نيست

اينکه ماتم نداره بزار بره

کي مي رم ، کجا مي رم، ميام يا نه ؟

کسي لااقل اينو سؤال نکرد

انگاري مي خوام برم خريد کنم

هيچکسي چيزي نگفت، حلال نکرد

دم رفتن کسي حرفي نمي زد

همه ساکت بودن و بي سر صدا

يه نگهبان که ما رو نگاه ميکرد

زير لب گفت به  سلامتي کجا ؟

اين سؤال مهربون و بي ريا

زير چشماش غمي بود داغ و کبود

دم پرسش ساده يه غريبه بود

کسي که اسم منم نمي دونست

رفتن کسي گفت سفر بخير

که واسم غريب و ناشناخته بود

اما اون وقتي رسيد که قلب من

همه آرزوهاشو باخته بود

بهتره اهالي رؤيامونو

بدون توقعي، جواب کنيم

نبايد حتي رو بهترين کسا

توي بدترين جاها حساب کنيم

قربونتون عزیزان

فقط نظر یادتون نره